Fliz na słomę i siano – jak skutecznie zabezpieczyć stóg przed deszczem, śniegiem i pleśnią?

Przechowywanie słomy i siana na otwartej przestrzeni pozwala ograniczyć zapotrzebowanie na powierzchnię magazynową, ale naraża zgromadzone bele na deszcz, śnieg, wiatr oraz wilgoć podciąganą z gruntu. Bez odpowiedniego zabezpieczenia zewnętrzne warstwy stogu stopniowo przemakają, tracą wartość użytkową, a w sprzyjających warunkach zaczynają pleśnieć i gnić.

Straty nie ograniczają się do kilku najbardziej zniszczonych balotów. Wilgotne siano traci składniki pokarmowe, staje się mniej chętnie pobierane przez zwierzęta i może stanowić zagrożenie dla ich zdrowia. Mokra słoma ma natomiast gorszą chłonność, gorzej sprawdza się jako ściółka, zwiększa wilgotność w budynkach inwentarskich i może zamarzać w zwarte bryły.

Jednym ze sposobów ochrony zbiorów przechowywanych w warunkach polowych jest fliz na słomę i siano. To wielosezonowa włóknina, która ogranicza dostęp wody opadowej, a jednocześnie pozostaje przepuszczalna dla powietrza. Aby jednak spełniła swoje zadanie, musi zostać dobrana do wielkości stogu, prawidłowo ułożona i solidnie zamocowana.

Czym różni się fliz od zwykłej plandeki? Jaką stroną należy go układać? Jak przygotować podłoże, zbudować stóg i dobrać odpowiedni rozmiar okrycia? Wyjaśniamy.

Dlaczego słoma i siano przechowywane na zewnątrz ulegają zniszczeniu?

Wilgoć może dostać się do stogu na kilka sposobów. Najbardziej oczywistym źródłem jest deszcz i topniejący śnieg, ale równie duże straty może powodować woda podciągana z podłoża.

Do zawilgocenia balotów dochodzi wskutek:

• bezpośrednich opadów,
• deszczu zacinającego pod wpływem wiatru,
• zalegania wody na nierównej powierzchni okrycia,
• topnienia śniegu,
• kontaktu dolnych bel z mokrym gruntem,
• spływania wody pod stóg,
• kondensacji pary wodnej pod szczelną plandeką,
• magazynowania niedostatecznie wysuszonego materiału.

Najbardziej narażone są górne warstwy, boki stogu oraz bele znajdujące się bezpośrednio na ziemi. Woda wnika pomiędzy łodygi i pozostaje w zagłębieniach, w których przepływ powietrza jest ograniczony. Powstają wtedy warunki sprzyjające rozwojowi pleśni oraz procesom gnilnym.

Jakie straty powoduje niewłaściwe przechowywanie siana?

Siano jest paszą, dlatego jego wartość zależy nie tylko od ilości zachowanej suchej masy, ale również od jakości składników pokarmowych. Powtarzające się zawilgocenie prowadzi do rozwoju mikroorganizmów, nagrzewania materiału i pogorszenia jego wartości.

Niewłaściwie składowane siano może:

• tracić suchą masę,
• mieć mniejszą wartość energetyczną,
• zawierać mniej łatwo przyswajalnych składników,
• zmieniać barwę i zapach,
• pylić podczas zadawania,
• być mniej chętnie pobierane,
• zawierać zwiększoną ilość zarodników pleśni,
• powodować problemy oddechowe,
• nie nadawać się do skarmiania.

Niektóre gatunki pleśni mogą wytwarzać mykotoksyny. Ich obecności nie można jednak potwierdzić wyłącznie na podstawie wyglądu czy zapachu. Jeśli istnieje podejrzenie skażenia paszy, należy wykonać badanie laboratoryjne.

Wysuszenie wcześniej zapleśniałego siana nie przywraca mu pierwotnej jakości i nie usuwa ewentualnych toksyn.

Dlaczego trzeba chronić również słomę?

Słoma jest często traktowana jako materiał mniej wymagający niż siano, ale jej zawilgocenie również powoduje realne straty.

Mokra lub zapleśniała słoma:

• ma mniejszą chłonność,
• zwiększa wilgotność ściółki,
• sprzyja zabrudzeniu zwierząt,
• może pogarszać higienę wymion,
• zwiększa zużycie materiału ściółkowego,
• zamarza zimą,
• jest trudniejsza do rozdzielania,
• może zawierać duże ilości kurzu i zarodników pleśni,
• nie nadaje się do celów paszowych.

Sucha słoma ma znaczenie dla utrzymania odpowiedniej higieny legowisk. Jeżeli do obory trafia materiał już zawilgocony, trudniej utrzymać suche stanowiska, ograniczyć zabrudzenie krów i zmniejszyć presję drobnoustrojów środowiskowych.

Czym jest fliz na słomę?

Fliz rolniczy jest grubą, odporną włókniną przeznaczoną do osłaniania słomy, siana i innych suchych materiałów składowanych na zewnątrz. W przeciwieństwie do szczelnej folii nie tworzy całkowicie zamkniętej bariery dla powietrza.

Jego zadaniem jest:

• odprowadzanie wody opadowej po powierzchni,
• ochrona przed deszczem i śniegiem,
• ograniczenie działania wiatru,
• zmniejszenie bezpośredniego oddziaływania promieniowania UV na bele,
• umożliwienie odprowadzania pary wodnej,
• ograniczenie kondensacji wilgoci pod okryciem.

Flizy dostępne w sklepie ATL AGRO mają gramaturę 140 g/m². Posiadają stronę gładką oraz chropowatą, są odporne na promieniowanie UV i przy prawidłowej eksploatacji mogą być wykorzystywane przez kilka sezonów.

Jak działa fliz do okrywania słomy?

Skuteczność flizu wynika z połączenia dwóch właściwości: ograniczania przenikania wody opadowej oraz przepuszczalności powietrza.

Woda padająca na prawidłowo napiętą i nachyloną powierzchnię powinna spływać po stronie zewnętrznej. Jednocześnie para wodna znajdująca się wewnątrz stogu może stopniowo wydostawać się przez strukturę włókniny.

Dzięki temu pod okryciem nie powstaje tak łatwo szczelna, wilgotna przestrzeń charakterystyczna dla nieprawidłowo zastosowanej folii lub plandeki.

Nie oznacza to jednak, że fliz rozwiąże każdy problem z wilgocią. Nie będzie skuteczny, jeśli:

• siano zostało zbelowane zbyt wilgotne,
• woda zatrzymuje się w zagłębieniach materiału,
• stóg stoi na podmokłym terenie,
• dolne bele leżą bezpośrednio na mokrej ziemi,
• okrycie jest luźne i poruszane przez wiatr,
• włóknina została uszkodzona,
• stóg nie ma odpowiedniego spadku.

Fliz ogranicza dostęp wilgoci z zewnątrz, ale nie wysuszy prawidłowo materiału, który został zebrany z nadmierną wilgotnością.

Czy można przykryć flizem wilgotne siano?

Fliz jest przeznaczony przede wszystkim do ochrony suchego siana i słomy. Nie zastępuje suszenia ani technologii zakiszania.

Dla suchego siana najczęściej przyjmuje się wilgotność poniżej 20%, przy czym duże i mocno zagęszczone bele wymagają szczególnej ostrożności. W praktyce bezpieczny poziom zależy od rodzaju roślin, wielkości balotu, stopnia zagęszczenia i planowanego czasu przechowywania.

Wilgotność warto sprawdzać miernikiem w kilku punktach oraz na kilku reprezentatywnych belach. Pojedynczy pomiar na powierzchni nie zawsze odzwierciedla sytuację w środku balotu.

Przykrycie wilgotnych bel flizem może ograniczyć dalsze namakanie, ale nie zatrzyma:

• nagrzewania materiału,
• procesów fermentacyjnych,
• rozwoju pleśni,
• utraty suchej masy,
• ryzyka samozagrzewania.

Jeżeli siano zostało zebrane z większą wilgotnością, należy zastosować technologię dostosowaną do takiego materiału, na przykład konserwant, dosuszanie lub szczelne zakiszanie. Fliz nie jest zamiennikiem folii do sianokiszonki.

Fliz, folia, plandeka czy wiata?

Każdy sposób zabezpieczania zbiorów ma inne właściwości i zastosowanie.

Fliz rolniczy

Fliz przepuszcza powietrze, stosunkowo dobrze dopasowuje się do kształtu stogu i jest mniej podatny na tworzenie dużych kieszeni powietrznych niż sztywna plandeka. Może być wykorzystywany przez kilka sezonów, o ile nie zostanie mechanicznie uszkodzony.

Jest przeznaczony przede wszystkim do:

• suchej słomy,
• suchego siana,
• zboża składowanego luzem,
• innych suchych materiałów, jeśli producent dopuszcza takie zastosowanie.

Zwykła plandeka

Plandeka dobrze ogranicza dostęp deszczu, ale jest nieprzepuszczalna dla powietrza. Jeśli zostanie ułożona bez odpowiedniej wentylacji, pod spodem może skraplać się para wodna. Duża powierzchnia luźnej plandeki działa również jak żagiel i jest silnie obciążana przez wiatr.

Folia

Folia jest właściwym rozwiązaniem wtedy, gdy celem jest odcięcie tlenu i przeprowadzenie fermentacji, na przykład w sianokiszonce. Nie należy mylić takiego zastosowania z przykrywaniem suchego siana. Szczelnie owinięta mokra bela i suchy stóg zabezpieczony flizem to dwa zupełnie różne systemy przechowywania.

Wiata lub magazyn

Budynek zapewnia najlepszą kontrolę nad opadami, ale wymaga dużej inwestycji i odpowiedniej powierzchni. Fliz może być alternatywą w gospodarstwach, które potrzebują elastycznego, sezonowego miejsca składowania bez budowy kolejnego obiektu.

Fliz a siatka do bel – to nie jest ten sam produkt

Siatka rolnicza zakładana przez prasę utrzymuje kształt pojedynczej beli i ogranicza jej rozluźnianie. Nie stanowi jednak pełnego zabezpieczenia całego stogu przed długotrwałym deszczem i śniegiem.

Fliz jest zewnętrznym okryciem rozkładanym na gotowym stogu. Oba rozwiązania mogą się uzupełniać:

• siatka stabilizuje i zagęszcza pojedynczy balot,
• fliz osłania cały stóg przed warunkami atmosferycznymi.

Gęste, dobrze uformowane bele łatwiej ułożyć w stabilną konstrukcję i skuteczniej zabezpieczyć włókniną.

Jak wybrać miejsce na stóg?

O skuteczności zabezpieczenia decyduje nie tylko samo okrycie. Nawet najlepszy fliz nie ochroni dolnych warstw, jeżeli stóg zostanie ustawiony w zagłębieniu terenu.

Miejsce powinno być:

• lekko wyniesione,
• stabilne,
• dobrze odwodnione,
• dostępne dla maszyn również zimą,
• oddalone od miejsc, w których gromadzi się woda,
• wolne od ostrych gałęzi i elementów mogących uszkodzić włókninę,
• możliwie osłonięte od najsilniejszych podmuchów wiatru,
• wystarczająco otwarte, aby zachować przepływ powietrza.

Nie należy ustawiać stogu bezpośrednio pod drzewami. Spadające gałęzie mogą przebić materiał, a zacienienie i ograniczony przewiew wydłużają czas wysychania otoczenia.

Trzeba również przewidzieć miejsce na bezpieczny dojazd, manewrowanie ładowarką i stopniowe odbieranie bel.

Jak zabezpieczyć stóg przed wilgocią od spodu?

Fliz chroni przede wszystkim górę i boki stogu. Nie zabezpiecza dolnych bel przed wodą podciąganą z ziemi.

Podłoże można przygotować z:

• warstwy grubego, przepuszczalnego kruszywa,
• betonowych elementów,
• stabilnych palet,
• podkładów,
• odpowiednio rozmieszczonych opon,
• innej nośnej konstrukcji oddzielającej bele od gruntu.

Podstawa musi utrzymać ciężar stogu i nie może tworzyć ostrych punktów nacisku. Palety uszkodzone, spróchniałe lub nierówno ustawione mogą załamać się pod ciężarem balotów.

Woda powinna mieć możliwość swobodnego odpływu na zewnątrz. Nie należy tworzyć wokół stogu wału, który zatrzyma wodę pod dolną warstwą.

Jak prawidłowo ułożyć stóg pod fliz?

Stóg powinien być przede wszystkim stabilny i mieć kształt umożliwiający spływanie wody. Na jego powierzchni nie mogą powstawać płaskie zagłębienia, w których po deszczu będzie zalegała woda.

Bele okrągłe

W przypadku popularnych bel o średnicy około 120 cm można zastosować układ 4–3–2–1. Powstaje wtedy przekrój przypominający dach, na którym fliz układa się z wyraźnym spadkiem.

Według zaleceń znajdujących się przy produktach ATL AGRO fliz powinien być ułożony pod kątem około 45 stopni. Taki kształt ułatwia odpływ wody i ogranicza jej zaleganie.

System 4–3–2–1 powinien być stosowany wyłącznie wtedy, gdy:

• podłoże jest stabilne,
• bele są równe i dobrze zagęszczone,
• każda kolejna warstwa ma pewne podparcie,
• stóg nie przechyla się,
• okrycie obejmuje całą konstrukcję.

Okrągłych bel składowanych na zewnątrz bez okrycia nie powinno się układać w piramidę, ponieważ w szczelinach łatwo zatrzymuje się wilgoć. Układ warstwowy ma sens wtedy, gdy powstaje stabilny stóg skutecznie zabezpieczony od góry i boków.

Bele prostokątne

Bele prostokątne pozwalają efektywnie wykorzystać przestrzeń, ale również wymagają uformowania wyraźnego grzbietu lub spadku na górnej warstwie.

Należy unikać:

• płaskiego wierzchu,
• pionowych szczelin zbierających wodę,
• wystających sznurków i ostrych krawędzi,
• niestabilnego przewiązania warstw,
• dużych różnic w wymiarach bel.

Zanim zostanie rozłożony fliz, trzeba sprawdzić stóg z każdej strony. Po przykryciu trudniej zauważyć nieprawidłowe ułożenie lub przechylenie konstrukcji.

Jaką stroną układać fliz?

Fliz dostępny w ATL AGRO posiada stronę gładką i chropowatą.

Podczas układania:

• strona gładka powinna znajdować się na zewnątrz,
• strona chropowata powinna przylegać do bel.

Gładka powierzchnia ułatwia odpływ wody. Chropowata strona zwiększa przyczepność do stogu i ogranicza zsuwanie się włókniny.

Odwrócenie materiału może pogorszyć odprowadzanie wody i stabilność okrycia. Strony warto oznaczyć jeszcze przed rozpoczęciem rozwijania dużego arkusza.

Jak dobrać rozmiar flizu?

Rozmiaru nie należy wybierać wyłącznie na podstawie szerokości miejsca zajmowanego przez stóg na ziemi. Fliz musi przejść po obu skosach, przez grzbiet i pozostawić odpowiedni zapas na zamocowanie.

Najlepiej zmierzyć:

1. długość całego stogu,
2. przekrój stogu od jednego dolnego boku, przez grzbiet, do drugiego boku,
3. zapas potrzebny do zakotwienia,
4. dodatkowy zapas na przednią i tylną część stogu.

Pomiar szerokości można wykonać elastyczną taśmą lub sznurem przełożonym po planowanym przebiegu włókniny. Do otrzymanego wyniku należy dodać zapas na mocowanie. Fliz kończący się dokładnie na krawędzi ostatniej beli będzie trudny do prawidłowego napięcia.

Dla bel o średnicy około 120 cm ułożonych w systemie 4–3–2–1 zazwyczaj odpowiednia jest szerokość około 10 metrów. Każdy stóg powinien jednak zostać zmierzony indywidualnie.

Jakie rozmiary flizów są dostępne w ATL AGRO?

Wybór rozmiaru zależy od przekroju, długości i sposobu układania stogu.

Do krótszych stogów dostępne są między innymi:

• fliz 9,8 × 12,5 m,
• fliz 10,4 × 12,5 m,
• fliz 10,4 × 15,8 m,
• fliz 15,6 × 12,5 m.

Do dłuższych stogów można zastosować:

• fliz 9,8 × 25 m,
• fliz 10,4 × 25 m,
• fliz 12 × 25 m,
• fliz 13 × 25 m,
• fliz 15,6 × 25 m,
• fliz 18 × 25 m.

Wszystkie flizy do słomy i siana mają gramaturę 140 g/m², ale różnią się powierzchnią, masą i wygodą rozkładania.

Większy fliz nie zawsze jest lepszym wyborem. Dla przykładu sam materiał o gramaturze 140 g/m² ma orientacyjnie:

• około 18 kg przy wymiarze 10,4 × 12,5 m,
• około 36 kg przy wymiarze 10,4 × 25 m,
• około 55 kg przy wymiarze 15,6 × 25 m,
• około 63 kg przy wymiarze 18 × 25 m.

Są to wartości wynikające wyłącznie z powierzchni i gramatury, bez uwzględnienia wykończenia produktu. Mokry lub zabrudzony fliz będzie wyraźnie cięższy. Duże arkusze wymagają więc odpowiedniej liczby osób lub bezpiecznego wykorzystania maszyny.

Jak rozłożyć fliz na stogu?

Fliz najlepiej rozkładać przy spokojnej pogodzie. Silny wiatr może porwać duży arkusz, uszkodzić go albo doprowadzić do niebezpiecznego upadku osoby pracującej przy stogu.

Prawidłowa kolejność wygląda następująco:

1. sprawdzić stabilność stogu,
2. usunąć ostre elementy i wystające sznurki,
3. ustalić stronę gładką i chropowatą,
4. przygotować wszystkie elementy mocujące,
5. rozwinąć materiał wzdłuż grzbietu,
6. równomiernie opuścić go po obu stronach,
7. usunąć fałdy i miejsca zatrzymujące wodę,
8. wstępnie zamocować jeden bok,
9. napiąć materiał bez nadmiernego rozciągania,
10. zamocować drugi bok i oba końce.

Fliz powinien przylegać do powierzchni stogu, ale nie może być napięty tak mocno, aby przecierał się na krawędziach balotów.

Jeżeli potrzebne są dwa arkusze, ich połączenie musi zostać wykonane tak, aby górny fragment zachodził na dolny zgodnie z kierunkiem spływania wody. Wielkość zakładu oraz sposób łączenia należy dostosować do zaleceń producenta.

Jak prawidłowo zamocować fliz?

Samo rozłożenie włókniny nie wystarczy. Luźny materiał poruszany przez wiatr szybko przeciera się, rozrywa i odsłania stóg.

Do mocowania można wykorzystać:

• worki obciążeniowe,
• liny lub pasy przełożone przez stóg,
• odpowiednio rozmieszczone opony,
• belki lub żerdzie bez ostrych krawędzi,
• metalowe szpile przeznaczone do tego zastosowania,
• docisk boków dodatkowymi, stabilnie ustawionymi balotami,
• systemowe rzepy i elementy mocujące.

Obciążenie powinno być rozłożone równomiernie na całej długości. Zamocowanie wyłącznie czterech narożników pozostawia środkową część podatną na podwiewanie.

Należy unikać:

• ostrych drutów,
• cienkich linek wrzynających się w materiał,
• haków bez zabezpieczenia,
• luźnych elementów mogących uderzać o fliz,
• przysypywania krawędzi ziemią.

Przysypanie włókniny ziemią zwiększa ryzyko jej przymarznięcia i rozerwania podczas wybierania balotów zimą. Utrudnia również późniejsze oczyszczenie i wysuszenie materiału.

Jak zabezpieczyć fliz przed wiatrem?

Wiatr działa nie tylko na zewnętrzną powierzchnię materiału. Jeśli dostanie się pod krawędź, zaczyna unosić włókninę i powodować gwałtowne szarpnięcia.

Aby temu zapobiec:

• wszystkie krawędzie powinny być zamocowane,
• materiał musi przylegać do stogu,
• nie należy pozostawiać luźnych fałd,
• końce stogu również trzeba osłonić i zabezpieczyć,
• liny lub pasy powinny być rozmieszczone w kilku punktach,
• mocowania trzeba sprawdzać po wichurach,
• uszkodzenia należy naprawiać od razu.

W okresach silnego wiatru stóg warto kontrolować częściej. Niewielkie poluzowanie może w ciągu jednej nocy doprowadzić do poważnego uszkodzenia dużej powierzchni flizu.

Jak korzystać ze stogu w trakcie sezonu?

Najwygodniej pobierać bele od jednego końca stogu. Umożliwia to stopniowe skracanie okrycia bez odsłaniania całej konstrukcji.

Po każdym pobraniu należy:

• ponownie napiąć fliz,
• zamocować odsłoniętą krawędź,
• sprawdzić, czy woda nadal ma swobodny odpływ,
• usunąć fałdy,
• skontrolować stabilność pozostałych bel.

Nie należy wycinać przypadkowych otworów w środku włókniny, aby dostać się do pojedynczego balotu. Taki otwór staje się miejscem wnikania wody i zwykle szybko się powiększa.

Plan kolejności zużywania bel warto ustalić już podczas budowania stogu. Najstarszy materiał powinien być dostępny jako pierwszy.

Kontrola stogu zimą

Zimą trzeba zwracać uwagę na:

• zalegający śnieg,
• zamarznięte mocowania,
• kałuże powstające podczas odwilży,
• przymarznięcie krawędzi do gruntu,
• poluzowanie linek,
• uszkodzenia spowodowane wiatrem,
• przechylenie stogu.

Fliz powinien umożliwiać zsuwanie się śniegu, ale mokry, ciężki opad może miejscowo obciążać konstrukcję. Śnieg należy usuwać wyłącznie bezpieczną metodą, bez wchodzenia na niestabilny stóg i bez używania narzędzi mogących przeciąć włókninę.

Jak przechowywać fliz po sezonie?

Wielosezonowość zależy nie tylko od odporności materiału na promieniowanie UV, ale również od sposobu obchodzenia się z nim po zdjęciu ze stogu.

Po zakończeniu użytkowania należy:

1. rozłożyć fliz w bezpiecznym miejscu,
2. usunąć resztki słomy i ziemi,
3. dokładnie go wysuszyć,
4. sprawdzić krawędzie i powierzchnię,
5. naprawić niewielkie uszkodzenia materiałem przeznaczonym do tego celu,
6. złożyć lub zwinąć bez tworzenia ostrych załamań,
7. przechowywać pod dachem, w suchym i ciemnym miejscu,
8. zabezpieczyć przed gryzoniami.

Nie należy składać mokrego flizu. Wilgoć pozostawiona pomiędzy warstwami powoduje zabrudzenia, nieprzyjemny zapach i może pogorszyć właściwości materiału.

Producent sugeruje wymianę flizu po około sześciu sezonach. Rzeczywista trwałość zależy jednak od intensywności promieniowania, sposobu mocowania, częstotliwości użytkowania i liczby uszkodzeń mechanicznych. Przed każdym kolejnym sezonem trzeba ocenić jego stan.

W celu bardziej równomiernego wykorzystania materiału zalecane jest okresowe zmienianie strony stogu, po której znajdował się fragment najmocniej nasłoneczniony. Nie oznacza to odwracania flizu stroną chropowatą na zewnątrz – gładka powierzchnia nadal powinna pozostać stroną zewnętrzną.

Czy fliz można wykorzystać do innych materiałów?

Fliz jest przeznaczony głównie do zabezpieczania słomy i siana, ale opisy produktów wskazują również możliwość wykorzystania go do okrywania:

• zboża przechowywanego luzem,
• zrębków drzewnych,
• drewna opałowego,
• buraków,
• ziemniaków.

Przed zastosowaniem do materiałów innych niż słoma i siano należy sprawdzić zalecenia dla konkretnego produktu. Wymagania dotyczące wentylacji, temperatury i ochrony przed wilgocią mogą być inne niż w przypadku bel.

Bezpieczeństwo podczas układania flizu

Duży arkusz włókniny może ważyć kilkadziesiąt kilogramów i stawiać znaczny opór na wietrze. Prace powinny być wykonywane przez odpowiednią liczbę osób przy użyciu sprawnego sprzętu.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa obejmują:

• nierozkładanie flizu podczas silnego wiatru,
• niewchodzenie na niestabilne bele,
• korzystanie z bezpiecznych podestów lub maszyn,
• niedopuszczanie osób pod podnoszony ładunek,
• zachowanie kontaktu wzrokowego z operatorem,
• nieprzebywanie po stronie, na którą może przewrócić się stóg,
• używanie elementów mocujących bez ostrych krawędzi,
• ostrożne podnoszenie ciężkiego i mokrego materiału,
• regularną kontrolę stabilności stogu.

Przed rozpoczęciem pracy należy przygotować wszystkie mocowania. Pozostawienie niezabezpieczonego arkusza nawet na kilka minut może być niebezpieczne.

Najczęstsze błędy przy stosowaniu flizu

Do najczęściej popełnianych błędów należą:

• przykrywanie zbyt wilgotnego siana,
• ustawianie stogu bezpośrednio na ziemi,
• wybór zagłębienia terenu,
• brak odpływu wody,
• ułożenie strony chropowatej na zewnątrz,
• zbyt płaski wierzch stogu,
• powstanie zagłębień zatrzymujących wodę,
• brak zapasu na zamocowanie,
• zabezpieczenie tylko narożników,
• używanie ostrych drutów lub haków,
• pozostawienie luźnych fragmentów,
• przysypanie krawędzi ziemią,
• brak kontroli po wichurze,
• wycinanie otworów w środku materiału,
• składanie mokrego flizu,
• przeciąganie włókniny po ostrym podłożu,
• kupowanie największego rozmiaru bez uwzględnienia jego ciężaru.

Fliz działa najlepiej jako część kompletnego systemu obejmującego suche bele, stabilny stóg, odwodnione podłoże, prawidłowy spadek i regularne kontrole.

Najczęściej zadawane pytania

Jaką stroną należy położyć fliz na słomie?

Gładka strona powinna znajdować się na zewnątrz, a chropowata przylegać do balotów. Gładka powierzchnia odprowadza wodę, natomiast chropowata ogranicza zsuwanie się materiału.

Czy fliz całkowicie zapobiega pleśni?

Fliz ogranicza dostęp wody opadowej i umożliwia wentylację, dzięki czemu zmniejsza ryzyko pleśnienia. Nie ochroni jednak siana zbelowanego z nadmierną wilgotnością ani dolnych bel leżących bezpośrednio na mokrej ziemi.

Czy pod flizem może skraplać się woda?

Fliz jest przepuszczalny dla powietrza, dlatego ryzyko kondensacji jest mniejsze niż pod szczelną folią. Wilgoć może się jednak gromadzić, jeśli stóg jest źle uformowany, materiał leży w zagłębieniach albo przykryto nim mokre bele.

Czy fliz nadaje się do bel okrągłych i prostokątnych?

Tak. W obu przypadkach stóg musi być stabilny i uformowany tak, aby zapewnić spływanie wody. Fliz nie powinien leżeć na płaskiej powierzchni z zagłębieniami.

Czy fliz można położyć bezpośrednio na ziemi?

Krawędzie mogą dochodzić do podłoża w celu osłonięcia boków, ale nie powinny być przysypywane ziemią. Same bele należy odizolować od gruntu za pomocą przepuszczalnej i stabilnej podstawy.

Jak długo można używać jednego flizu?

Karty produktów ATL AGRO sugerują użytkowanie przez około sześć sezonów. Trwałość zależy od promieniowania słonecznego, wiatru, sposobu mocowania, konserwacji i przechowywania po sezonie.

Czy fliz zastępuje folię do sianokiszonki?

Nie. Fliz przepuszcza powietrze i służy do ochrony suchego materiału. Folia do sianokiszonki tworzy szczelną barierę potrzebną do fermentacji wilgotnej paszy.

Czy warto przykrywać samą słomę?

Tak. Sucha słoma ma większą chłonność, jest łatwiejsza do rozdzielania i lepiej sprawdza się jako ściółka. Ochrona ogranicza również zamarzanie i straty dolnych oraz zewnętrznych warstw stogu.

Podsumowanie

Fliz na słomę i siano jest wielosezonowym okryciem przeznaczonym do zabezpieczania stogów przechowywanych w warunkach polowych. Ogranicza dostęp deszczu i śniegu, chroni przed wiatrem, a jednocześnie umożliwia wymianę powietrza i odprowadzanie pary wodnej.

Samo przykrycie stogu nie wystarczy. Bele muszą być suche, podłoże odwodnione, a dolna warstwa odizolowana od gruntu. Stóg powinien mieć stabilną konstrukcję i spadek umożliwiający odpływ wody. Fliz należy ułożyć gładką stroną na zewnątrz, dokładnie napiąć i zamocować na całej długości.

Właściwy rozmiar trzeba dobrać na podstawie rzeczywistego przekroju i długości stogu, uwzględniając zapas potrzebny do zamocowania. Mniejsze arkusze są łatwiejsze w obsłudze, natomiast szerokie flizy pozwalają zabezpieczyć rozbudowane konstrukcje bez wykonywania dodatkowych połączeń.

Pełna oferta obejmująca rozmiary od 9,8 × 12,5 m do 18 × 25 m znajduje się w kategorii: flizy do okrywania słomy i siana.